Project Jongerenopvang

De vergeten (kindertehuis) kinderen van Oost Europa:

Naar aanleiding van ons bezoek in april is er eigenlijk weer veel te melden over het opvanghuis (stichting Pro Vita). Sinds 1998 hebben we ons niet meer hoeven te verdiepen in de exploitatiekosten van het gebouw. De twee kledingwinkeltjes en de bijdragen van andere organisaties zorgden er voor dat de begroting ieder jaar gehaald werd.
Dit jaar tekent zich een ander beeld af :

Bijdragen van andere organisaties zijn na de tsunami al omlaag gegaan.
Hierdoor zijn reserves al opgebruikt.
De opbrengsten van de kledingwinkeltjes staan onder druk.
Prijzen van water, gas en elektriciteit zijn enorm gestegen.
De problemen van Roemenië zijn nagenoeg niet in de actualiteit.

Een veel gehoorde mening is: deze jongelui zijn gezond, zij kunnen gewoon werken.
Iedereen die bekend is met jongelui uit de kindertehuizen weet dat dit niet zonder meer waar is. Natuurlijk zijn er jongelui die er redelijk uitgekomen zijn, maar het merendeel is emotioneel beschadigd en heeft begeleiding nodig.
Het moge duidelijk zijn dat het gemis van de veilige omgeving van het gezin zijn sporen heeft achtergelaten in vele duizenden jongeren.
Op 17 jarige leeftijd al op eigen benen staan is dan onmogelijk als je niemand hebt.

De opvang bij Pro Vita houdt het volgende in:

Onderdak in het opvanghuis (adres: 3 Straat Berzei, Baia Mare). Er zijn twee- en drie-persoons kamers met op iedere verdieping een keuken om de maaltijden klaar te maken: individueel of in kleine groepen.

Persoonlijke adviezen. Het ontwikkelen van een normaal normen en waarden patroon.( dit was in de kindertehuizen vaak ver te zoeken).
Hulp bij het vinden van werk.
Hulp in praktische zaken, hoe je kamer in te richten, koken, omgaan met geld enz.
Hulp in het oplossen van problemen met de politie of kinderbescherming.
Maar ook ontspanning: sport, bergwandelingen, knutselen- plakken en knippen.

Welkom bij Stichting Hulp Oost Europa & Werkgroep Roemenië

Project: Jongerenopvang

Het opvanghuis in Baia Mare is voor jongeren (wezen, vondelingen) die vanaf hun 17e jaar uit de kindertehuizen op straat gezet worden. Enkele honderden jongeren hebben het programma al doorlopen. Omdat de kinderbescherming wat beter functioneert, neemt de instroom van jongeren gelukkig wat af. Onze betrokkenheid bestaat uit het sturen van goederen waar nog behoefte aan is.

Het maximum veblijf bij Pro Vita voor deze jongeren om het programma te doorlopen is drie jaar.
Aan het einde van deze periode worden ze geacht op eigen benen te kunnen staan; zelf beslissingen te kunnen nemen en genoeg te verdienen om zelfstandig te kunnen wonen en functioneren in de maatschappij.

Om de begroting te halen was men al begonnen om kamers te verhuren aan studenten, dit bevordert ook de integratie van de kindertehuiskinderen. Er zijn op dit moment 12 “gewone “ studenten en 27 kindertehuisjongelui.

Er is veel gezocht naar werkgelegenheid –een activiteit die geld oplevert- maar met zo weinig staf is het heel moeilijk. Eigenlijk zou daar een aparte begeleider voor moeten zijn en het is gewoon moeilijk om iets goeds te vinden.

Een ander groepje in het opvanghuis zijn de slechthorende of dove jongeren. Zij staan onder de hoede van Elena Popa. Aanvankelijk ging het om zeven jongeren.
Na een periode van enkele maanden bleek dat vier jongeren niet te handhaven waren, ze waren agressief en gewelddadig tegenover de anderen.

Wegsturen ging natuurlijk met bloedend hart, ook tegenover de ouders.
Deze slechthorende jongeren hebben een 1 op 1 begeleiding nodig. Ze hebben een ander gedachtepatroon doordat ze te lang in hun isolement geleefd hebben.
Ze zijn robotisch en vaak agressief.
De vijf begeleid(st)ers staan voor een enorme taak zoals u ziet, maar doen dit werk met liefde en ze zijn uw steun ten volle waard.

Elena Popa, 2e van links, begeleidster van
het groepje doven/slechthorenden

ik heb m'n "kerstpakket" ik ook!